ترشحات ذهن آشوبگر من

مینوسم...اینجا نه ، گفتم بیایم پر رنگ کنم چه رئالیست باید بود ، و حضرت شما ، علی‌ گفت علاقهٔ زیاد به چیزی چشم کور می‌کند... آخ که چه راست گفته...

پس هر چه تا دیروز روی دیوار نوشته بود ، امروز چرک کف سطل وایتکس شد ، رفت به حلق تشنهٔ چاه مستراح

خدا هم اگر بخواهد ، زن بی‌ نزدیکی‌ مرد شکمش بالا نمی‌آید،یعنی‌ که یکی‌ از آن اسپرم‌های لزج نفرت انگیز باید شنا کند ، شنا کند ، برود برسد به آن تخمک بی‌ قواره ، هی فشار بدهد ، فشار بدهد تا بچپد تو...و غیر از این با دعا و صلوات و عشق و حبّ اهل بیت و اینها کار به جایی‌ نمیرسد ، پس از اسمش هم بدم آمد ، آن نا مقدس سر کاری ،که رفت داد ، انداخت گردن خدا ، این یک...دو هم اینکه باکره‌های فکری احتمالا قبل از دایناسور‌ها منقرض شدند ، یا شاید اصلا نبود اند و این دومی‌ محتمل تر است...۵ اینکه یادم رفت چه می‌خواستم بگویم و ۴ را هم حال کردم جا بیندازم و اینکه بگم بیندازم ، نه اینکه بندازم...این را هم بگویم که من ارگانیکی بی‌ سود و حیوان صفتم ،که عقل و هوشم زایل شده... پس جدی نگیرید اگر وصلید به این قصه ها

7- چه گوسفندی بودم که هرکه گفت این جماعت ضعیفه همه مثل هم اند و از یک قماشند ؛ من سر تکان دادم که نه...یکی‌ بود فرق داشت...این موهای سفید روی سرم هم جذابم کرده ، بدددددددددددد :د

باز هم حرف هست ، باری وقت نیست، باید رفت...

Here's my appreciation to those , who read me regardless! who did  much and expected nothing!

who cherished me during the darkest hours , and reminded me of the wonderful shine of the next day...

dear molden , phoenix , negar and others

شک ندارم که ادامه را هم میخوانی‌...مریم با آن قلب شکسته اش همینجا سالار دل‌ من میماند ، که خودم شکستم ، خودم هم خریدارم اما ...برای تو جایی‌ نیست...تو که امروز که مثل همه شده‌ای دیگر چیز خاصی‌ نیستی‌

پ . ن : خوشحالم که پایم را امشب زمین گذشتم...

پ . ن : من احمق را بگو "همه چی‌ آرومه" رو با کلی‌ نامجو ریختم روی گوشیم...از ذوقم شنبه رفتم مارلبورو سبز گرفتم بعد از یک سال و نیم...

پ . ن : ادامه مطلب را جمعه نوشتم ، گفتم اگر قرار است با خوبی جدا شویم حس‌هایم را نگویم...فراموش کنم ، گفته بودم عوض می‌کنم آن پست را...لیاقت نداشتی‌

پ . ن : به روح پدرم قسم که اگر برگردی هم دیگر نمی‌خواهم...

گاهگاهی بد نیست

                       گل به پرواز آید

                                        و به پروانه رساند خود را

                                                                                          « عمران صلاحی »

افشان گیسوانش را ریخت روی صورتم

پنجره باز ، نسیم سر صبح پیچید لای موهایش

یک نفس زندگی‌ کشیدم

گفتم کاش هرگز صبح نشود...

چشم باز کردم دیدم نیست...خیس خیسم

پنجره بسته است...

اتاق تاریک...

یک نفس مرگ کشیدم

چرا صبح نمی‌شود...

۲ سال پیش ، امروز را یادت هست؟ امسال زورم رسید بچه های قدیم را دور هم جمع کنم ، امشب همه هستند ، اما...

امشب هیچ کس نیست...

قسم به غروری که از آن گذشتم ....قسم به اولین کلمه‌ای که گفت و همه تصمیماتم را آب برد ، ماند اسم هک شده اش...صبورم کن خداا

                                                این بماند تا پر شود....

پ . ن : این پست عوض خواهد شد...دلگیرم...

شنیدم ، و گفتم بهش که دیگه نمی‌خوام بشنوم...دلتنگم نکرد چون تو نه آنی، مریم من زیر بار حماقت‌های من ، دلش شکست...مریم من زیر بار تهمت‌های آن روز من دوام نیاورد ،از بس که پاک بود ظریف مریم من...مریم من لای صفحه‌های تقویم آن روز‌ها جا ماند...پشت کوه خاطرات غروب کرد خورشید من....مریم من غرق شد در گریه هایش...

پس من سیاه پوش اویم ، نه تو...

حق با تو بود که گفتی‌ برسانند به گوشم که مرده

پ . ن : که من از دل‌ نوشتم و او بالا آورد

پ . ن : فاصله پاریس تا کبک تقریبا ۵۳۰۰ کیلومتره ، هر چقدر هم که باشه ، از فاصله دل‌ هامون که بیشتر نیس ، خوش بخت باشی‌

آفت عشق ، وصل یا هوس است...

خیس عرق ، با زلف‌های آشفته ، ستبر و مغرور روی برویم ایستاد...عجیب وحشی بود چشم‌هایش ، عجیب...

                                                    تاب نیاوردند چشم‌هایم....

                                                                                               پلک زدم